Ik vraag me soms af... waar heb ik dat geleerd?

om iemand zo graag te zien en te beminnen... 

om dat gevoel van geluk te koesteren, 

If you want breakfast in bed, sleep in the kitchen

Die zonder vragen, moet niet klagen

Ik hou van jou!!!!!

The shortest word for me is

I

The sweetest word for me is

LOVE

The only one for me is

YOU

!!!

Mon Père Disait lyrics

Mon père disait
C`est l`vent du nord
Qui fait craquer les digues
A Scheveningen
À Scheveningen, petit
Tellement fort
Qu`on ne sait plus qui navigue
La mer du nord
Ou bien les digues
C`est le vent du nord
Qui transperce les yeux
Des hommes du nord
Jeunes ou vieux
Pour faire chanter
Des carillons de bleus
Venus du nord
Au fond de leurs yeux

Mon père disait
C`est le vent du nord
Qui fait tourner la tête
Autour de Bruges
Autour de bruges, petit
C`est le vent du nord
Qu`a raboté la terre
Autour des tours
Des tours de Bruges
Et qui fait qu`nos filles
Ont l`regard tranquille
Des vieilles villes
Des vieilles villes
Qui fait qu`nos belles
Ont le cheveu fragile
De nos dentelles
De nos dentelles

Mon père disait
C`est le vent du nord
Qu`a fait craquer la terre
Entre Zeebruges
Entre Zeebruges, petit
C`est le vent du Nord
Qu`a fait craquer la terre
Entre Zeebruges et l`Angleterre
Et Londres n`est plus
Comme avant le déluge
Le poing de Bruges
Narguant la mer
Londres n`est plus
Que le faubourg de Bruges
Perdu en mer
Perdu en mer

Mais mon père disait
C`est le vent du nord
Qui portera en terre
Mon corps sans âme
Et sans colère
C`est le vent du nord
Qui portera en terre
Mon corps sans âme
Face à la mer
C`est le vent du nord
Qui me fera capitaine
D`un brise-lames
Ou d`une baleine
C`est le vent du nord
Qui me fera capitaine
D`un brise-larmes
Pour ceux que j`aime

Baak een rechthoek af met kegels, een kegel op elke hoek. In't midden van de langste zijden plaats je nog een kegel. Op een meter afstand van die kegels moeten naar beiden kanten nog een kegel staan. Zo heb 10 kegels moeten gebruiken en creeër je twee kleinere vakken dwars in de rechthoek. In die twee vakken leg je op voldoende afstand van elkaar en de zijlijn twee hoepels. Plaats in die hoepels 2 kinderen, zij zijn tikker.

Verhaal: We bevinden ons in een bos, niet zomaar! Maar met een reden, want vandaag zijn we allemaal houthakkers! De bedoeling is om door het bos te wandelen, en dit is het bos! Deze rechthoek. MAAR! In het bos leven ook nog andere dieren waaronder twee heel gevaarlijke beren! Dat zijn de kinderen die in die het midden staan. Ze mogen eens luid brullen... . Maar wat zien we? Die beren staan in een hoepel, en ze mogen er niet uit! Zolang die beren opgesloten ziijn is het natuurlijk gemakkelijk om over te steken, want de beren kunnen jullie niet tikken. Jullie moeten overlopen zonder tegen een beer te lopen!

Zeer goed! Maar die beren zijn het beu om opgesloten te zijn en ze breken uit. De beren zien echter niet zo goed in het daglicht en kunnen nog niemand tikken. Ze kunnen wel naar links en rechts bewegen! Nu mogen jullie overlopen en zorg ervoor dat jullie niet getikt worden!

Zeer goed! Maar de avond begint te vallen in het bos en de beren hebben jullie horen voorbij lopen! Ze gaan jullie proberen te tikken maar kunnen enkel nog naar links en rechts bewegen. Wie getikt is zal één beurt overslaan dus zorg ervoor dat je niet getikt wordt! Als je bent getikt ga je langs de zijlijn staan. Jullie mogen nu overlopen.

Heel goed, wie getikt is mag hier komen staan. Het is nog steeds aan het schemeren in ons bos en we lopen nog eens over!

De mensen die de vorige beurt getikt waren gaan er nu weer bij en de mensen die net getikt zijn geweest mogen langs de zijlijn komen staan.

Ondertussen is het al redelijk donker en stilaan kunnen onze beren steeds beter zien! De twee rijen smelten samen waardoor de beren nu ook een paar meter vooruit en achteruit kunnen. En ze lusten graag een boshakker of twee! Loop maar over!

Zeer goed! Maar ondertussen is het héél donker! De beren kunnen goed zien en jullie moeten nog levend thuisraken! Probeer over te lopen zonder getikt te worden want de beren hebben heel het bos ingepalmd.

Bravo, en nu gaan wij nog een laatste maal proberen.

We maken een mooie kring, draaien ons om met ons achterhoofd naar elkaar. We gaan zitten en vervolgens liggen we met onze schouders tegen elkaar. We gaan enkele uren terug in de tijd toen we allemaal nog in ons warm bedje lagen. We sluiten dus ook onze ogen en zijn heel stil. We slapen maar gaan niet snurken, we zijn héél stil! (muziek) Enkel dromen mag… en toevallig dromen wij allemaal ’t zelfde!

Je bent een klein steentje, langs de oever van een meer. Je ligt omringd tussen je vrienden, je hoort de wind waaien door de bomen, en je ziet de wolken voorbij razen. Iedere dag maak jij als steentje dat mee… en natuurlijk begint dat te vervelen na een tijdje. Je wilt iets nieuws! In het bos is het echter donker en daar liggen de grote stenen. Maar wat zou er allemaal in het meer zijn? Zouden daar ook stenen liggen? Je besluit de stap te zetten, je waagt je kans en kiest voor het onbekende.

Voor je het goed en wel beseft ben je in het water gesprongen en daal je langzaam naar beneden… Je hoort het waaien van de wind niet meer, het wordt stil. Ook je vrienden zie je niet meer want je zinkt helemaal alleen naar de bodem… Je vraagt je af waar je zult terechtkomen want de wolken beginnen al moeilijk herkenbaar te worden. Een golf van waterdruppels duwen je naar links en naar rechts waardoor je verder naar beneden wordt gewiegd. En dan komt het.

Je bent op de bodem van het meer en land zachtjes op de bodem. Het is stil en eenzaam, je ziet amper iets buiten het licht van waar jij kwam. Je ziet een schaduw op het wateroppervlak en je begint de wolken te missen. Ook je vrienden heb je in de steek gelaten en ook hen mis je. Je ziet een paar vissen in de verte naar je toezwemmen. Je denkt “Misschien willen zij mijn vriendje worden!” en probeert met hun te praten. Maar als steentje kan jij niet praten met de vissen… en al van geluid dat uit het steentje kwam was ‘klap’. Alsof je in je handen zou klappen! “Wij gaan eens allemaal één keer in onze handen klappen, 3;2;1 “Klap”. Maar de vissen hoorden je zelfs niet. Je probeert nog één maal 3;2;1 “Klap”. Maar de vissen zwommen gewoon verder en ’t steentje voelde zich eenzaam…

Het steentje had het helemaal niet naar zijn zin. Het wou terug naar de oever, bij de andere steentjes, naar de wolken kijken en naar de bladeren van de boom luisteren. Het moest weer boven raken! En hoe raak je boven? Als je je adem inhoudt. Het steentje verzamelde een beetje lucht en ademde heel diep in, hij hield zijn adem in. “Jullie mogen ook eens jullie adem inhouden. Adem in, en adem maar weer uit.” Het steentje maakte zich van de bodem los en begon naar het wateroppervlak te drijven. De vissen keken verbaast naar het steentje die langzaam maar zeker naar boven ging. “We gaan nog één maal inademen! Adem in, en adem uit.” Het steentje ging steeds sneller naar boven en ook de waterdruppeltjes duwden het steentje niet meer maar keken vol verbazing naar hem.

Voor steentje het helemaal besefte was hij weer aan de oppervlakte en strandde hij op oever tussen alle andere stenen die hij zo gemist had…

Al rijdt de kar soms scheef... een woord is een woord!

in lang vervlogen tijden,
was elk mens der één van twee,
een eenheid met gezicht aan dubbele zijden,
vier armen en vier benen kreeg het mee,

ruggen waren versmolten in elkaar,
van dit wezen, aldus tweeslachtig,
't was hermafrodiet, zowel hem als haar,
't was wonderlijk, waarachtig,

ze leefden in een hoge waanzin,
waren verwaand en oppermachtig,
zo daalden ze in Zeus zijn aanzien,
kweekten nervositeit, maakten Hem zenuwachtig,

Zeus kon 't schepsel niet langer beminnen,
en zocht een antwoord zeer gedwee,
tot licht plots scheen en Hij wist wat beginnen,
Hij sneed de creatie simpelweg in twee,

zo ontstond één hem, één haar,
die ooit één enkel waren,
de wederhelft, daar is nu elk mens op zoek naar,
en zal voor bevrediging niet bedaren.

Schat

Ik ben niet sterk met woorden, geen talent...
Ik herkauw en ik slik in mijn woorden...
Soms verslik ik er zelfs in en slaat mijn stem achterover...
Schrijven is leuk en gemakkelijk, expressie geef je er maar in een zin bij...
't Is simpel en 't vermijdt vaak face2face-momenten...
Ik doe m'n best om jouw een beeld te geven maar toch komt dat struikelen terug...
Ik voel me dan zo dom, zo dwaas...
En wanneer een ander me misbegrijpt verlies ik al men zelfvertrouwen en zak ik door van schaamte...

Doe je ogen dicht

Je hoort de rivier
die zachtjes stroomt

Je ziet de bladeren aan de boom
worstelend met de wind

Je hoort een boomkikker
langs de oever

Je hoort het geloei van een koe
ergens in de verte

Je kijkt terug naar de rivier en denkt

"Oja, bijna vergeten"